غزل شمارهٔ 1562

تُرک من بر عزم رفتن تیر در ترکش مکن

غمزهٔ خون ریز را بر فتنه لشکرکش مکن

زآن دل سنگین چو کردی تیر پیکان مژه

تا مرا جان هست در تن تیر در ترکش مکن

گر نداری زان لب شیرین شکر ورزیدنم

خندهٔ دزدیده زآن لبهای شکروش مکن

پای کوبان می‌رود خنگت بر آتشلاخ نُه

گو برای جان ما را لعل در آتش مکن

چرخ مه گم کرد و زلفت یافت، پنهانش مدار

هفت دوران است سیار فلک را شش مکن

پیش رفته‌ست آب چشمم، خسرو از بهر وداع

ابر بارانی‌ست در ره، تنگ بر ابرش مکن