غزل شمارهٔ 559
Poet: Amir Khusrau Dehlavi
Toggle stanza 1جفا کن بو که این دل بازگردد
11
جفا کن بو که این دل بازگردد
دمی با جان من دمساز گردد
22
به رعنایی چنین مخرام و مستیز
که شهری نیم کشت ناز گردد
33
چو نامت گویم و ناله برآرم
دل و جان همره آواز گردد
44
نگویم حال خود با کس نخواهم
که کس با درد من انباز گردد
55
چو ما مردیم بگشا روی و بگذار
که درهای قیامت باز گردد
66
چه حد هر خسیسی لاف عشقت
مگس نبود که صید باز گردد
77
چه جای عافیت باشد دلی را؟
که گرد غمزه غماز گردد
88
گر آهو چند تگ دارد، نشاید
که گرد ترک تیرانداز گردد
99
کند افسانه روز بد خویش
شبی گر خسروت همراز گردد
Sources
Persian text source: Ganjoor