غزل شمارهٔ 160
Poet: Amir Khusrau Dehlavi
Toggle stanza 1مرا در سر هوای نازنینی ست
11
مرا در سر هوای نازنینی ست
کز او تاراج شد هر جا که دینی ست
22
نخواهد رفت مهرش از دل من
اگر چه با منش هر لحظه کینی ست
33
پریشان حالت است از یاد زلفش
به گیتی هر کجا خلوت نشینی ست
44
هجوم جان مشتاقان بر آن لب
چو غوغای مگس بر انگبینی ست
55
تنم چون خاک شد، رنجه مکن پای
ترا هم زیر پا آخر زمینی ست
66
بهار من تویی، زانم چه سود است
که در عالم گلی یا یاسمینی ست
77
دل از پیشت سلامت چون توان برد
که در هر گوشه چشمت کمینی ست
88
مجو آخر تو هشیاری ز خسرو
که عشق و عقل را دیرینه کینی ست
Sources
Persian text source: Ganjoor