غزل شمارهٔ 378
Toggle stanza 1بتی کز ویم رو به دیوانگی ست
11
بتی کز ویم رو به دیوانگی ست
اگر جان توان برد فرزانگی ست
22
زدم دی به زنجیر گیسوش دست
مرا گفت، باز این چه دیوانگی ست
33
دلم برد بر بوسه پروانه وار
ستد جان که این حق پروانگی ست
44
درونم پر از یار گشت و هنوز
ازان سو که یارست بیگانگی ست
55
نگارا، خیال ترا مدتی ست
که با مردم دیده همخانگی ست
66
مرا کشتی آخر تراکس نگفت؟
که بیچاره کشتن نه مردانگی ست
77
شد از عشق خال تو خسرو هلاک
چو مرغی که مرگش زبی دانگی ست
Sources
Persian text source: Ganjoor