رباعی شمارهٔ 127

ماییم و دل تنگ تر از حلقه «میم »

در زیر جفا و جور چون نقطه «جیم »

ای دل ز جهانیان چرا داری بیم

حق محسن و منعم و کریمست و رحیم

تا پردهٔ عاشقانه بشناخته‌ایم

از روی طرب پرده برانداختیم

عشق از بنه بی‌بنست و بحریست عظیم

دریای معلق است و اسرار قدیم

نی از پیِ کسب سوی بازار شویم

نی چون دهقان خوشهٔ گندم درَویم

هوش عاشق کجا بود؟ سوی نسیم

هوش عاقل کجا بود؟ با زر و سیم

ای روی تو پاکیزه‌تر از کف کلیم

آنرا مانی که کرد احمد به دو نیم

قائم به خودی از آن شب و روز مقیم

بیمت ز سمومست و امیدت به نسیم

در عهد تو و منست در هفت اقلیم

برخاستن امید و خون گشتن بیم

چون نیست مقام ما در این دهر مُقیم

پس بی می و معشوق خطایی است عظیم