رباعی شمارهٔ 73

المنة لله که نه شیخم نه مرید

نی طالب علم و نه مدرس نه معید

احمد که اجل به قتل او تیغ کشید

وز دهر بجز زهر شهادت نچشید

بر روی زمین به تازگی سبزه دمید

بر صفحه خاک شد خط سبز پدید

عمری دل من ز شوق یعقوب تپید

یعقوب برفت و روی یعقوب ندید

از چرخ به هر گونه همی دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

آن را که خدای ناف بر عشق برید

او داند ناله‌های عشاق شنید

از شربت سودای تو هر جان که مزید

زآن آب حیات در مزید است مزید

ای عشق تُوَم انّ عذابی لشدید

ای عاشق تو به زخم تیغ تو شهید

پرسید مهم که چشم تو مه را دید

گفتم که بدید و مه ز مه می‌پرسید

تیری ز کمانچهٔ ربابی بجهید

از چنبر تن گذشت و بر قلب رسید