شمارهٔ 42

ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بو

رنگ از پی رخ ربوده، بو از پی مو

ای بسته تو خواب من به چشم جادو

آن آب حیات و نقل بیخوابان کو

بر آتش چو دیک تو خود را میجو

می‌جوش تو خودبخود مرو بر هر سو

گر عاشق عشق ما شدی، ای مه‌رو

بیرون شو ازین شش جهت تو بر تو

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

آخر دل آدمی نه سنگست و نه رو

آن قصر که بر چرخ همی‌زد پهلو

بر درگهِ او شهان نهادندی رو

بردار پیاله و سبو ای دلجو

برگَرْد به گِردِ سبزه‌زار و لبِ جو

آن قصر که با چرخ همی‌ زد پهلو

بر درگه آن شهان نهادندی رو