غزل شمارهٔ 109

هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

چو ماه روی تو بیند به انفعال برآید

نهال مهر تو کشتم به سینه لیک چه حاصل

اگر نه میوه مقصود ازین نهال برآید

دمیده گرد دهان تو چیست آن خط مشکین

بنفشه ای که ز سرچشمه زلال برآید

اگر به صومعه قوال وصف رویتو خواند

ز صوفیان همه فریاد وجد و حال برآید

به فکر قد و رخت هر شبم لطیفتر از هم

هزار سرو و گل از گلشن خیال برآید

ز گوشمال غمت تیز گشت ناله ام آری

نوای زیر ز بربط به گوشمال برآید

بود به طور کمال این غزل ز گفته جامی

سزد که نام وی از زمره کمال برآید