غزل شمارهٔ 442
Toggle stanza 1منم عاشق و بیدل و مبتلا
11
منم عاشق و بیدل و مبتلا
ز عشق تو افتاده در صد بلا
22
کشیده ست خوان بلا عشق تو
زند عالمی را به آن خوان صلا
33
ز ورد تلاوت مرا بازداشت
سرود غمت در خلا و ملا
44
کی آید تلاوت ز دستم چو من
زدم دست در تن تلا لاتلا
55
فروغ رخت از پس صد حجاب
دهد دیده را نور و دل را جلا
66
چو راندی چنین آخرم کاشکی
نمی خواندیم سوی خویش اولا
77
رسانید جامی غم دل به عرض
فان شئت فاسمع و الا فلا
Sources
Persian text source: Ganjoor