بخش 133 - اشارة الی قوله تعالی ماعندکم ینفد و ما عندالله باق
Toggle stanza 1کل ما کان عندکم ینفد
11
کل ما کان عندکم ینفد
دام ما عنده الی السرمد
22
وضع آن اندر آب و گل نبود
موضعش غیر جان و دل نبود
33
نشود حبه ای ازان ضایع
روز محشر شود به او راجع
44
خانه تن خرابه ایست کهن
لله و فی الهش عمارت کن
55
لقمه هایی که مشتهای دل است
بهر این خانه مشت های گل است
66
چون کفایت همی کند دو سه مشت
چند گل می کشی به گردن و پشت
77
گل مزن می نگویمت به گزاف
گل همی زن ولی به قدر کفاف
88
هست چندان بس از شراب و طعام
که به طاعت توان نمود قیام
99
ور فزایی بر آن سرف باشد
کی سرف مایه شرف باشد
Sources
Persian text source: Ganjoor