رباعی شمارهٔ 17

المنة لله که نه شیخم نه مرید

نی طالب علم و نه مدرس نه معید

احمد که اجل به قتل او تیغ کشید

وز دهر بجز زهر شهادت نچشید

بر روی زمین به تازگی سبزه دمید

بر صفحه خاک شد خط سبز پدید

عمری دل من ز شوق یعقوب تپید

یعقوب برفت و روی یعقوب ندید

تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید،

بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید

بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

آن را که خدای ناف بر عشق برید

او داند ناله‌های عشاق شنید

از شربت سودای تو هر جان که مزید

زآن آب حیات در مزید است مزید

ای عشق تُوَم انّ عذابی لشدید

ای عاشق تو به زخم تیغ تو شهید

پرسید مهم که چشم تو مه را دید

گفتم که بدید و مه ز مه می‌پرسید