شمارهٔ 30
Toggle stanza 1برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت
11
برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت
که خدا در ازل از اهل بهشتم بسرشت
22
یک جو از خرمن هستی نتواند برداشت
هر که در کوی فنا در ره حق دانه نَکشت
33
تو و تسبیح و مصلا و ره زٌهد و صلاح
من و میخانه و زٌنار و ره دِیر و کنشت
44
منعم از می مکن ای صوفی صافی که حکیم
در ازل طینت ما را به می ناب سرشت
55
راحت از عیش بهشت و لب حورش نبود
هر که او دامن دلدار خود از دست بهشت
66
صوفی صاف بهشتی نبود زآنکه چو من
خرقه در میکدهها در گرو باده نهشت
77
حافظا لطف حق ار با تو عنایت دارد
باش فارغ ز غم دوزخ و ایمن ز بهشت
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
پشت آیینه بود پرده مستوری زشت
زاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1626
گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت
بیم دوزخ برم از یاد جو امید بهشت
UrfiGhazaliyatغزل شمارهٔ 149
عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزهسِرِشت!
که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت
HafezGhazaliyatغزل شمارهٔ 80
آصف عهد زمان جان جهان تورانشاه
که در این مزرعه جز دانهٔ خیرات نکشت
HafezQitʿatقطعه شمارهٔ 3 - ماده تاریخ وفات تورانشاه (میل بهشت = 787)