قصیدهٔ شمارهٔ 2 - قصیدهٔ در مدح قوام الدین محمد صاحب عیار وزیر شاه شجاع

درین حدیقه‌ نه‌ای قدردان حیرانی

به شوخی مژه ترسم ورق بگردانی

ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی

به خود شناسی ما ختم شد خدا دانی

ز دستگاه مبر زحمت گرانجانی

مکش روانی از آب ‌گهر به غلتانی

مباش سایه صفت مردهٔ تن آسانی

دلت فسرده مبادا به خود فرومانی

نشد حجاب خیالم غبار جسمانی

حباب رانه ز پیراهن است عریانی

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب

چه آب جویم از جوی خشک یونانی؟

تو آسمان منی من زمین به حیرانی

که دم به دم ز دل من چه چیز رویانی

بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی

زهی حلاوت و مستی و عشق و آسانی

هزار جان مقدس فدای سلطانی

که دست کفر برو برنبست پالانی

نگفتمت که تو سلطان خوبرویانی

به جای سبزه تو از خاک خوب رویانی