غزل شمارهٔ 180

چاک از جیبم به دامان می‌رود

تا چه بر چاک از گریبان می‌رود

جوهر طبعم درخشانست لیک

روزم اندر ابر پنهان می‌رود

گر بود مشکل مرنج ای دل که کار

چون رود از دست آسان می‌رود

جز سخن کفری و ایمانی کجاست؟

خود سخن در کفر و ایمان می‌رود

هر شمیمی را مشامی درخور است

بوی پیراهن به کنعان می‌رود

آید و از ذوق نشناسم که کیست

تا رود پنداشتی جان می‌رود

می‌برد اما نه یک جا می‌برد

می‌رود اما پریشان می‌رود

هرکه بیند در رهش گوید همی

قبلهٔ آتش‌پرستان می‌رود

اول ماه است و از شرم تو ماه

آخر شب از شبستان می‌رود

بگذر از دشمن دلش سخت است سخت

آبروی تیر و پیکان می‌رود

کیست تا گوید بدان ایوان‌نشین

آنچه بر غالب ز دربان می‌رود؟