رباعی شمارهٔ 107

گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

چه خوشتر ازان که پیش دستت میرم

خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

خصم ار همه شمشیر زند یا تیرم

چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم

تا می چه کنم عقل، کمش میگیرم

نی کشته زخم ناوک و شمشیرم

نی خسته ناخن پلنگ و شیرم