غزل شمارهٔ 302

یکی را از مُلوک، کنیزکی چینی آوردند. خواست تا در حالتِ مستی با وی جمع آید. کنیزک ممانعت کرد. مَلِک در خشم رفت و مر او را به سیاهی بخشید که لبِ زِبَرینش از پَرّهِٔ بینی درگذشته بود و زیرینش به گریبان فرو هشته. هَیکلی که صَخْرالجِنّ از طلعتش بِرَمیدی و عَیْن‌القَطْر از بغلش بگندیدی.

تو گویی تا قیامت زشت‌رویی

ز شوق آموختم آن های و هوئی

که از سنگی گشاید آب جوئی

دل من بی قرار آرزوئی

درون سینهٔ من های و هوئی

درین ره گر به ترک خود بگویی

ببینی کان چه می‌جویی خود اویی