غزل شمارهٔ 193

کار ما جز فکر مردن نیست دور از یار ما

وه که یار ما ندارد هیچ فکر کار ما

پرده‌ی دیگر مزن جز پرده‌ی دلدار ما

آن هزاران یوسف شیرینِ شیرین‌کار ما

در گذر ای آسمان از وادی آزار ما

شیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما

از ته دل نیست در میخانه استغفار ما

خوابها در پرده دارد دیده بیدار ما

از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما

شور محشر خنده کبکی است در کهسار ما

تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

سایهٔ گل برنتابد گوشهٔ دستار ما

گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

گل ز بالیدن رسد تا گوشه دستار ما

طاعت ما نیست غیر از ورزش پندار ما

هست استغفار ما محتاج استغفار ما

بر فلک تابد مسیحا رشته زنار ما

بر زمین منصور افرازد ستون دار ما

سخت موهوم است نقش پردهٔ اظهار ما

حیرت است آیینه‌دار پشت و روی کار ما