غزل شمارهٔ 2358
Toggle stanza 1جغد ویرانهٔ خیال خودیم
11
جغد ویرانهٔ خیال خودیم
پر فشان لیک زیر بال خودیم
22
شمع بخت سیه چه افروزد
آتش مردهٔ زگال خودیم
33
رنگ کو تا عدم بگرداند
عالمی رفت و ما به حال خودیم
44
غم اوج، حضیض جاه کراست
عشرت فقر بیزوال خودیم
55
کو قیامت چه محشر ای غافل
فرصت اندیش ماه و سال خودیم
66
دور ما را نه سبحهایست نه جام
گردش رنگ انفعال خودیم
77
باده در جام و نشئه مخموری
هجر پروردهٔ وصال خودیم
88
بحر در جیب و خاک لیسیدن
چقدر تشنهٔ زلال خودیم
99
غیر ما کیست حرف ما شنود
گفتوگوی زبان لال خودیم
1010
دوری از خود قیامتست اینجا
بیتو زحمتکش خیال خودیم
1111
شمع آسودگی چه امکانست
تا سری هست پایمال خودیم
1212
از که خواهیم داد ناکامی
بیدل بیکسی مآل خودیم