غزل شمارهٔ 290
Toggle stanza 1بر قماش پوچ هستی تا بهکی وسواسها
11
بر قماش پوچ هستی تا بهکی وسواسها
پنبهها خواهد دمید آخر ازین کرباسها
22
شیشهٔ ساعت خبر از ساز فرصت میدهد
خودسران غافل مباشید از صدای طاسها
33
عبرت آنجا کز مکافات عمل گیرد عیار
ناخنی دارند در جنگ درودن داسها
44
اهل دنیا را به نهضتگاه آزادی چهکار
در مزابل فارغند از بوی گل کناسها
55
عالمی بالیده است از دستگاه خودسری
نشتری میخواهد این جمعیت آماسها
66
تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن
آدمیت پیش نتوان برد با نسناسها
77
حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف
بوی امیدی گوارا کرد چندین یاسها
88
بینوایی چون به سامان جنون پوشیده نیست
صبح خندد بر گریبانچاکی افلاسها
99
شرم میدارد درشتی از ملایمطینتان
غالب افتادهست بیدل سرب بر الماسها