غزل شمارهٔ 106

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را

بی چاک که دیده است گریبان قلم را؟

در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

چیدیم و گذشتیم،گل شادی و غم را

ای داشته در سایه هم تیغ و قلم را

وی ساخته آرایش هم حلم و کرم را

اقبال کرم می گزد ارباب همم را

همت نخورد نیشتر لا و نعم را

چندی به غلط بتکده کردیم حرم را

وقتست که از کعبه برآریم صنم را

ای چشم تو مهمیز جنون وحشیِ رم را

ابروی تو معراجِ دگر پایهٔ خم را