غزل شمارهٔ 207

ای همه آیات قدرت ظاهر از شان شما

کارهای مشکل آفاق آسان شما

هر سری را کز رعونت‌ گردن افرازد به چرخ

مو‌کشان آرد قضا در راه جولان شما

سینهٔ حاسد که درهم‌ می‌فشارد تنگی‌اش

جای دل خالی نماید بهر پیکان شما

ساقی تقدیر مشتاق است‌ کز خون هدر

پرکند پیمانهٔ اعدا به د‌وران شما

غیرت‌ حق برنتابد جز شکست از گردنش

هرکه برتابد سر از تسلیم فرمان شما

شوق‌ وصلت بعد مرگ از دل‌ برون کی می‌رود

گرد می‌گردیم و می‌گیریم دامان شما

چون سحر وا کرد‌ه بر آفاق بال اقتدار

شور عالمگیری از فتح نمایان شما

هر گلی‌ کز نوبهار کام دل آید به عرض

باغبانش خرمن آراید به دوران شما

خاطر از هرگونه مطلب جمع باید داشتن

نیست‌ غافل فضل حق از شغل سامان‌ شما

چون نباشد فضل‌ یزدان مایل امداد غیب

بیدل است آخر دعاگوی و ثناخو‌ان شما