غزل شمارهٔ 201
Toggle stanza 1چون صبح مجو طاقت آزارکس از ما
11
چون صبح مجو طاقت آزارکس از ما
کم نیستکه ما را به درآرد نفس ازما
22
ما قافلهٔ بینفس موج سرابیم
چندین عدم آنسوست صدای جرس ازما
33
مردیم به ضبط نفس ولب نگشودیم
تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما
44
عمریست دراین انجمن ازضعف دوتاییم
خلخال رسانید به پای مگس از ما
55
همت نزندگل به سر ناز فضولی
رنگ آینه بشکست به روی هوس ازما
66
پر ناکس ازین مزرعهٔ یأس دمیدیم
بر چشم توقع مگذارید خس از ما
77
درگرد خیال تو سراغی است وگرنه
چیزی دگر از ما نتوان یافت پس از ما
88
رنگ آینهٔ الفت گل هیچ نپرداخت
قانع به دل چاک شد آخر قفس از ما
99
ما را ننشانیدکسی بر سر رهش
بیدل تو پذیری مگر این ملتمس از ما