شمارهٔ 52

راهی ست ز حق به خلق بس روشن و راست

راهی ست ز خلق سوی حق پر کم و کاست

دوری که در [او] آمدن و رفتنِ ماست،

او را نه نهایت، نه بدایت پیداست

دارنده چو ترکیبِ طَبایع آراست

از بهرِ چه اوفْکَنْدَش اندر کم‌وکاست؟

دارنده چو ترکیب طبایع آراست

از بهر چه افکندش اندر کم و کاست؟

در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست

او را نه بدایت، نه نهایت پیدا‌ست

عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

محنت همه افزوده و راحت کم و کاست

دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراست

باز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟

در دایره‌ای کآمدن و رفتنِ ماست

او را نه بدایت، نه نهایت پیداست

آن آتش ساده که ترا خورد و بکاست

آن ساده به از دو صد نگار زیبا است

آن بت که جمال و زینت مجلس ماست

در مجلس ما نیست ندانیم کجاست