شمارهٔ 2

راهی ست ز حق به خلق بس روشن و راست

راهی ست ز خلق سوی حق پر کم و کاست

آن آتش ساده که ترا خورد و بکاست

آن ساده به از دو صد نگار زیبا است

آن بت که جمال و زینت مجلس ماست

در مجلس ما نیست ندانیم کجاست

آنجا که توئی همه غم و جنگ و جفاست

چون غرقهٔ ما شدی همه لطف و وفاست

آن شب که ترا به خواب بینم پیداست

چون روز شود چو روز دل پرغوغاست

امروز چه روز است که خورشید دوتاست

امروز ز روزها برونست و جداست

امشب شب آنست که جان شبهاست

امشب شب آنست که حاجات رواست

ای دوست مکن که روزها را فرداست

نیکی و بدی چو روز روشن پیداست

ای ساقی جان مطرب ما را چه شده است

چون می‌نزند رهی ره او که زده است

این چرخ و فلکها که حد بینش ماست

در دست تصرف خدا کم ز عصاست