غزل شمارهٔ 144
Toggle stanza 1ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت
11
ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت
آب حیات رشحی از جام جانفزایت
22
هم خواجه تاش گردون دل بر وفا غلامت
هم پادشاه گیتی جان بر میان گدایت
33
هم چرخ خرقهپوشی در خانقاه عشقت
هم جبرئیل مرغی در دام دل ربایت
44
در سر گرفته عالم اندیشهٔ وصالت
در چشم کرده کوثر خاک در سرایت
55
کوثر که آب حیوان یک شبنم است از وی
دربسته تا به جان دل در لعل دلگشایت
66
سری که هر دو عالم یک ذره مینیابند
جاوید کف گرفته جام جهان نمایت
77
نوباوهٔ جمالت ماه نو است و هر مه
بنهد کله ز خجلت در دامن قبایت
88
تو ابرش نکویی میتازی و مه و مهر
چون سایه در رکابت چون ذره در هوایت
99
تا بوی مشک زلفت پر مشک کرد جانم
عطار مشک ریزم از زلف مشک سایت
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
ای رشک شاخ طوبی بالای دلربایت
بر وی لباس خوبی چست است چون قبایت
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 46
رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایت
یک گام بس به فرقم از نعل بادپایت
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 47
زان یارِ دلنوازم، شُکری است با شکایت
گر نکتهدانِ عشقی، بشنو تو این حکایت
HafezGhazaliyatغزل شمارهٔ 94
ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت
هستی کاملت را نه ابتدا نه غایت
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 145