غزل شمارهٔ 490
Toggle stanza 1دریاب که رخت برنهادم
11
دریاب که رخت برنهادم
روی از عالم بدر نهادم
22
هم غصه به زیر پای بردم
هم پای به آن زبر نهادم
33
نایافته وصل جان بدادم
این نیز بر آن دگر نهادم
44
دریای غم تو موج میزد
من روی به موج در نهادم
55
ناگاه به درد غرق گشتم
یک گام چو بیشتر نهادم
66
گفتی سفری بکن که در راه
از بهر تو صد خطر نهادم
77
از خاک در تو برگرفتم
آن روی که در سفر نهادم
88
فراشی خاک درگه تو
با جانب چشم تر نهادم
99
خون خوردن جاودانه بی تو
قسم دل بی خبر نهادم
1010
از خون سرشک من گلی شد
هر خشت که زیر سر نهادم
1111
جز نام تو بار بر نیاورد
هر داغ که بر جگر نهادم
1212
در آتش دل بتافتم گرم
از هر داغی که بر نهادم
1313
بس مهر که از خیال رویت
بر مردمک بصر نهادم
1414
آن چندان مهر تا قیامت
از بهر یکی نظر نهادم
1515
بی او نظری فرید نگشاد
کین قاعده معتبر نهادم