غزل شمارهٔ 218
Poet: Attar
Metre: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
Rhyme: انمیبراورد
Poetic form: Ghazal
Reciter: عندلیب
Toggle stanza 1خطی سبز از زنخدان می بر آورد
11
خطی سبز از زنخدان می بر آورد
مرا از دل نه کز جان می بر آورد
22
خطش خوش خوان از آن آمد که بی کلک
مداد از لعل خندان می بر آورد
33
مداد اینجا چه باشد لوح سیمش
ز نقره خط خوشخوان می بر آورد
44
کدامین خط خطا رفت آنچه گفتم
مگر خار از گلستان می بر آورد
55
چنین باغی چه جای خار باشد
که از گلبرگ ریحان می بر آورد
66
چه میگویم که ریحان خادم اوست
که سنبل از نمکدان می برآورد
77
چه جای سنبل تاریکروی است
که سبزه زاب حیوان می برآورد
88
نبات اینجا چه ذوق آرد ولیکن
زمرد را ز مرجان می بر آورد
99
ز سبزه هیچ شیرینی نیاید
نبات از شکرستان می بر آورد
1010
چه سنجد در چنین موضع زمرد
که مشک از ماه تابان می بر آورد
1111
که داند تا به سرسبزی خط او
چه شیرینی ز دیوان می بر آورد
1212
به خون در میکشد دامن جهانی
چو او سر از گریبان می بر آورد
1313
خدایا داد من بستان ز خطش
که دل از جورش افغان می بر آورد
1414
جهانی خلق را مانند عطار
ز اسلام و ز ایمان می بر آورد