غزل شمارهٔ 657
Toggle stanza 1چو دریا شور در جانم میفکن
11
چو دریا شور در جانم میفکن
ز سودا در بیابانم میفکن
22
چو پرِ پشهٔ وصلت ندیدم
به پای پیل هجرانم میفکن
33
به دست خویش در پای خودم کش
به دست و پای دورانم میفکن
44
به دشواری به دست آید چو من کس
چنین از دست آسانم میفکن
55
اگر از تشنگی چون شمع مردم
به سیرابیِ طوفانم میفکن
66
به چشم او کز ابروی کمانکش
به دل در تیر مژگانم میفکن
77
زره چون در نمیپوشیم از زلف
میان تیرِ بارانم میفکن
88
چو پیچ و تاب در زلف تو زیباست
به جان تو که در جانم میفکن
99
چو پایم نیست با چوگان زلفت
چو گویی پیش چوگانم میفکن
1010
چو من جمعیت از زلف تو دارم
چو زلف خود پریشانم میفکن
1111
خط آوردی و جان میخواهی از من
ز خط خود به دیوانم میفکن
1212
چو شد خاک رهت عطار حیران
به خاک راه حیرانم میفکن