غزل شمارهٔ 277
Toggle stanza 1دی پیر من از کوی خرابات برآمد
11
دی پیر من از کوی خرابات برآمد
وز دلشدگان نعرهٔ هیهات برآمد
22
شوریده به محراب فنا سر به برافکند
سرمست به معراج مناجات برآمد
33
چون دردی جانان به ره سینه فرو ریخت
از مشرق جان صبح تحیات برآمد
44
چون دوست نقاب از رخ پر نور برانداخت
با دوست فرو شد به مقامات برآمد
55
آن دیده کزان دیده توان دید جمالش
آن دیده پدید آمد و حاجات برآمد
66
مقصود به حاصل شد و طالب به تعین
محبوب قرین گشت و مهمات برآمد
77
بد باز جهان بود بدان کوی فروشد
واقبال بدان بود که شهمات برآمد
88
دین داشت و کرامات و به یک جرعه می عشق
بیخود شد و از دین و کرامات برآمد
99
عطار بدین کوی سراسیمه همی گشت
تا نفی شد و از ره اثبات برآمد