غزل شمارهٔ 160
Toggle stanza 1هر آن دردی که دلدارم فرستد
11
هر آن دردی که دلدارم فرستد
شفای جان بیمارم فرستد
22
چو درمان است درد او دلم را
سزد گر درد بسیارم فرستد
33
اگر بی او دمی از دل برآرم
که داند تا چه تیمارم فرستد
44
وگر در عشق او از جان برآیم
هزاران جان به ایثارم فرستد
55
وگر در جویم از دریای وصلش
به دریا در نگونسارم فرستد
66
وگر از راز او رمزی بگویم
ز غیرت بر سر دارم فرستد
77
چو در دیرم دمی حاضر نبیند
ز مسجد سوی خمارم فرستد
88
چو دام زرق بیند در برم دلق
بسوزد دلق و زنارم فرستد
99
چو گبر نفس بیند در نهادم
به آتشگاه کفارم فرستد
1010
به دیرم درکشد تا مست گردم
به صد عبرت به بازارم فرستد
1111
چو بی کارم کند از کار عالم
پس آنگه از پی کارم فرستد
1212
چو در خدمت چنان گردم که باید
به خلوت پیش عطارم فرستد