خوش آن راهی که سامانی نگیرد
Toggle stanza 1خوش آن راهی که سامانی نگیرد
11
خوش آن راهی که سامانی نگیرد
دل او پند یاران کم پذیرد
Happy the wayfarer who carries no provisions and listens less to friends’ advice.
22
به آهی سوزناکش سینه بکشای
ز یک آهش غم صدساله میرد
Open thy breast to his soul‐burning sigh, for his one sigh kills a hundred‐year‐old grief.