آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

809نظمیں809آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 224گلبنان پیرایه بر خود کرده‌اند

غزل شمارهٔ 225اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند؟

غزل شمارهٔ 226درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند

غزل شمارهٔ 227آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند

غزل شمارهٔ 228کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

غزل شمارهٔ 229پیش رویت دگران صورت بر دیوارند

غزل شمارهٔ 230شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

غزل شمارهٔ 231تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند

غزل شمارهٔ 232دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند

غزل شمارهٔ 236توانگران که به جنب سرای درویشند

غزل شمارهٔ 237یار باید که هر چه یار کند

غزل شمارهٔ 238بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند

غزل شمارهٔ 239کسی که روی تو بیند، نگه به کس نکند

غزل شمارهٔ 240چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟

غزل شمارهٔ 241میل بین کآن سروبالا می‌کند

غزل شمارهٔ 242سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند

غزل شمارهٔ 243زلف او بر رخ چو جولان می‌کند

غزل شمارهٔ 244یار با ما بی‌وفایی می‌کند

غزل شمارهٔ 245هر که بی‌او زندگانی می‌کند

غزل شمارهٔ 246دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند

غزل شمارهٔ 247با دوست باش گر همه آفاق دشمنند

غزل شمارهٔ 248شوخی مکن ای یار که صاحب‌نظرانند

غزل شمارهٔ 249این جا شکری هست که چندین مگسانند

غزل شمارهٔ 250خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 251اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند

غزل شمارهٔ 252نشاید که خوبان به صحرا روند

غزل شمارهٔ 253به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند

غزل شمارهٔ 254اخترانی که به شب در نظر ما آیند

غزل شمارهٔ 255تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

غزل شمارهٔ 256نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

غزل شمارهٔ 257از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

غزل شمارهٔ 258مرا راحت از زندگی دوش بود

غزل شمارهٔ 259ناچار هر که صاحب روی نکو بود

غزل شمارهٔ 260من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

غزل شمارهٔ 261یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود

غزل شمارهٔ 262عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود

غزل شمارهٔ 263گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

غزل شمارهٔ 264هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

غزل شمارهٔ 265هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

غزل شمارهٔ 266در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

غزل شمارهٔ 267سروبالایی به صحرا می‌رود

غزل شمارهٔ 268ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود

غزل شمارهٔ 269آن که مرا آرزوست دیر میسر شود

غزل شمارهٔ 270هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود

غزل شمارهٔ 271بخت این کند که رای تو با ما یکی شود؟

غزل شمارهٔ 272آن که نقشی دیگرش جایی مصور می‌شود

غزل شمارهٔ 273هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید

غزل شمارهٔ 274چه سرو است آن که بالا می‌نماید

غزل شمارهٔ 275نگفتم روزه بسیاری نپاید

غزل شمارهٔ 276به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید