آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

495نظمیں495آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 451خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

غزل شمارهٔ 452طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری

غزل شمارهٔ 453ای که دایم به خویش مغروری

غزل شمارهٔ 454ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی

غزل شمارهٔ 455عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

غزل شمارهٔ 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

غزل شمارهٔ 457هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شمارهٔ 458ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شمارهٔ 459زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

غزل شمارهٔ 460سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ

غزل شمارهٔ 461کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

غزل شمارهٔ 462یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي

غزل شمارهٔ 463سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي

غزل شمارهٔ 464بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

غزل شمارهٔ 465رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

غزل شمارهٔ 466این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

غزل شمارهٔ 467زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

غزل شمارهٔ 468که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟

غزل شمارهٔ 469أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی

غزل شمارهٔ 470سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزل شمارهٔ 471ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

غزل شمارهٔ 472اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

غزل شمارهٔ 473وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

غزل شمارهٔ 474هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 485ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

غزل شمارهٔ 486بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

غزل شمارهٔ 487ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 489ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟