غزل شمارهٔ 462
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي
11
یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي
یا رب چه درخور آمد گِردَش خط هلالی
22
حالی خیال وصلت خوش میدهد فریبم
تا خود چه نقش بازد این صورت خیالی
33
می ده که گرچه گشتم نامهسیاه عالم
نومید کی توان بود از لطف لایزالی
44
ساقی بیار جامی و از خلوتم برون کش
تا در به در بگردم قَلّاش و لااُبالی
55
از چار چیز مگذر گر عاقلی و زیرک
امن و شرابِ بیغش، معشوق و جای خالی
66
چون نیست نقش دوران در هیچ حالْ ثابت
حافظ مکن شکایت تا می خوریم حالی
77
صافیست جام خاطر در دور آصف عهد
قُمْ فَاسْقِني رَحیقاً أَصْفیٰ مِنَ الزُّلالِ
88
اَلْمُلْکُ قَد تَباهیٰ مِن جِدِّهِ و جَدِّه
یا رب که جاودان باد این قدر و این معالی
99
مسندفروز دولت، کانِ شکوه و شوکت
برهان ملک و ملت بونصر بوالمعالی
زمین