آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

221نظمیں221آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 323ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم

غزل شمارهٔ 324گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

غزل شمارهٔ 325گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

غزل شمارهٔ 326در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم

غزل شمارهٔ 327مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم

غزل شمارهٔ 328من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟

غزل شمارهٔ 329جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم

غزل شمارهٔ 330تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

غزل شمارهٔ 331به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟

غزل شمارهٔ 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟

غزل شمارهٔ 348دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

غزل شمارهٔ 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

غزل شمارهٔ 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شمارهٔ 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 354به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم

غزل شمارهٔ 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

غزل شمارهٔ 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شمارهٔ 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 359خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

غزل شمارهٔ 360گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

غزل شمارهٔ 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

غزل شمارهٔ 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

غزل شمارهٔ 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

غزل شمارهٔ 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

غزل شمارهٔ 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم