غزل شمارهٔ 283
Toggle stanza 1آمد گه آنکه ساغر آریم
11
آمد گه آنکه ساغر آریم
آواز چو عاشقان برآریم
22
بر پشت چمن سمن برآمد
ما روی بر آن سمنبر آریم
33
در باغ چو بنگریم رویش
جانها به نثار بتگر آریم
44
اندر ره عاشقی ز باده
گر از سر لاف خود برآریم
55
با همت خود به عون دردی
از عالم عشق پر برآریم
66
یک مر صلاح را مگر ما
در ره روش قلندر آریم
77
چون مرکب عاشقی به معنی
اندر صف کم زنان در آریم
88
گر جان و جهان و دین ببازیم
سرپوش زمانه در سر آریم
99
در خاک بسیط چون سنایی
نعت فلک مدور آریم