رباعی شمارهٔ 224

ای باد صبا به کوی آن دلبر کش

احوال دلم بگوی اگر باشد خوش

ای روی چو آفتاب تو شادی کش

وی موی تو سرمایه ده، جمله حبش

ای کرده به پنج شمع روشن هر شش

ای اصل خوشی و هرچه داری همه خوش

بیچاره دل سوختهٔ محنت کش

در آتش عشق تو همی سوزد خوش

تا در نزنی بهر چه داری آتش

هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش

شمع آمد و گفت: چند باشم سرکش

بر پای بمانده به که تا سوزم خوش

گفتم: دل من ببردی ای جادو وش!

گفتا: چکنم تو دل ندادی خوش خوش

شمع آمد وگفت: چون درآمد آتش

سر در آتش چگونه باشم سرکش

با من ز دریچه‌ای مشبک دلکش

از لطف سخن گفت به هر معنی خوش

چون نزد رهی درآیی ای دلبر کش

پیراهن چرب را تو از تن درکش