غزل شمارهٔ 47
Toggle stanza 1ای پیک عاشقان گذری کن به بام دوست
11
ای پیک عاشقان گذری کن به بام دوست
برگرد بندهوار به گرد مقام دوست
22
گرد سرای دوست طوافی کن و ببین
آن بار و بارنامه و آن احتشام دوست
33
خواهی که نرخ مشک شکسته شود به چین
بر زن به زلف پر شکن مشکفام دوست
44
برخاست اختیار و تصرف ز فعل ما
چون کم زدیم خویشتن از بهر کام دوست
55
خواهی که بار عنبر بندی تو از سرخس
زآنجا میار هیچ خبر جز پیام دوست
66
خواهی که کاروان سلامت بود ترا
همراه خویش کن به سوی ما سلام دوست
77
بر دانههای گوهر او عاشقی مباز
تا همچو من نژند نمانی به دام دوست
88
با خود بیار خاک سر کوی او به من
تا بر سرش نهم به عزیزی چو نام دوست
99
بینا مباد چشم من ار سوی چشم من
بهتر ز توتیا نبود گَرد گام دوست
1010
گر دوست را به غربت من خوش بود همی
ای من رهی غربت و ای من غلام دوست
1111
از مال و جان و دین مر ار کام جوید او
بی کام بادم ار کنم آن جز به کام دوست
زمین