شمارهٔ 200

کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

که دل شاد دارد بهر دوستگانی

دلا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان آتشینم به رخ زعفرانی

نشانت کی جوید که تو بی‌نشانی

مکانت کی یابد که تو بی‌مکانی

بتا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان لاله زارم به رخ زعفرانی

گل سرخ دیدم شدم زعفرانی

یکی لعل دیدم شدم زر کانی

اگر لذت ترک لذت بدانی

دگر شهوت نفس، لذت نخوانی

ورق تا نگردانده باد خزانی

غنیمت شمر نوبهار جوانی

بمیر ای حکیم از چنین زندگانی

ازین زندگانی چو مردی بمانی