غزل شمارهٔ 1
شاعر: صائب
Toggle stanza 1اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانها
11
اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانها
نگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوانها
22
نه تنها کعبه صحراییست دارد کعبهٔ دل هم
به گِردِ خویشتن از وسعتِ مشرب، بیابانها
33
به فکرِ نیستیْ هرگز نمیاُفتند مغروران
اگرچه صورتِ مِقراضْ «لا» دارد گریبانها
44
سرِ شوریدهای آوردهام از وادیِ مجنون
تُهی سازید از سنگِ مَلامت جِیب و دامانها
55
حیاتِ جاودان خواهیْ به صحرایِ قناعت رو
که دارد یادِ هر موری، در آن وادی سلیمانها
66
گلستانِ سخن را تازهرو دارد، لبِ خشکم
کِه جز من میرساند در سُفالِ خشک، ریحانها؟
77
نمیبینی زِ اِستغنا به زیرِ پا نمیدانی
که آخر میشود خارِ سرِ دیوار، مژگانها
88
کدامین نعمتِ اَلوان بُوَد در خاکْ غیر از خون؟
زِ خِجلَت برنمیدارد فَلَک سرپوشِ این خوانها
99
چنان از فکرِ صائب شور افتادهست در عالم
که مرغان این سخن دارند با همْ در گلستانها
زمین