غزل شمارهٔ 290

گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما

غیر وحدت برنتابد همت عرفان ما

دامن خویش است چون صحرا گل دامان ما

گر به‌این وحشت‌دهدگرد جنون‌سامان ما

تا سحرگشتن‌گریبان می‌درد عریان ما

از پی شمس حق و دین دیده گریان ما

از پی آن آفتابست اشک چون باران ما

درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما

بی سر و سامانی عشقش بود سامان ما

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما

از تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما

چون خزان در برگریزان است گلریزان ما

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما

مو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما