غزل شمارهٔ 6667

زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی

صورت دیوار اگر از خانه بیرون آمدی

خواجه هم می آمد از اندیشه دنیا برون

جغد اگر از گوشه ویرانه بیرون آمدی

برگرفتی آب اگر از اشک تلخ من سحاب

آه جای خوشه از هر دانه بیرون آمدی

خون عرق کرد از شفق خورشید تابان ز انفعال

تا صبوحی کرده از میخانه بیرون آمدی

دست کوتاهم به زلف سرکش او می رسید

از کف من مو اگر چون شانه بیرون آمدی

گر به می لبهای جان بخش تو کردی التفات

باده گلرنگ از پیمانه بیرون آمدی

شاهد دامان پاک من همین معنی بس است

کز لباس شرم بی باکانه بیرون آمدی

شاخ گل دست زلیخا شد به دامنگیریت

تا ز طرف گلستان مستانه بیرون آمدی

عشق آتشدست اصلاح تو نتوانست کرد

بعد عمری خام از آتشخانه بیرون آمدی

از ضعیفان گر نبودی لاف قدرت ناپسند

از نیستان نعره شیرانه بیرون آمدی

آسیا گر پیکرت را توتیا سازد رواست

از چه از مغز زمین ای دانه بیرون آمدی؟

چون سمندر در طلب بودی اگر کامل عیار

آتش از بال و پر پروانه بیرون آمدی

نیست صائب چاردیوار بدن جای حضور

خوب کردی زود ازین غمخانه بیرون آمدی