غزل شمارهٔ 192

مغتنم‌گیرید دامان دل آگاه را

محرمان لبریزیوسف دیده‌اند این چاه را

گوشه برقع فتاد از طرف رخ آن ماه را

کشف شد نور تجلی عارف آگاه را

شاه را خواهی که بینی، خاک شو درگاه را

ز آبرو آبی بزن درگاه شاهنشاه را

دردمندی سر به گردون می رساند آه را

می فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را

هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

مومیایی از شکست خویش باشد ماه را

کاسه زانوست جام جم دل آگاه را

یوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را

مرد می باید نگه دارد عنان آه را!