غزل شمارهٔ 2251

اس کلام کو اپنی آواز دیں

اپنی ریکارڈنگ زندہ رود کے قارئین تک پہنچائیں۔

آڈیو شامل کریں
Toggle stanza 1
از وصل صدف گهر گریزان است
1

از وصل صدف گهر گریزان است

بر حسن غریب، خانه زندان است

2

خلوت طلب است حسن سنگین دل

از شش جهت حرم بیابان است

3

زآنهاکه گذشت بر سر مجنون

بید مجنون هنوز لرزان است

4

در سینه پر ز ناوک من، دل

شیری است که خفته در نیستان است

5

دیوانه دروغگو نمی باشد

بر سنگ محک دروغ بهتان است

6

چون آینه هر که بینشی دارد

در چهره خوب و زشت حیران است

7

از روی گشاد، فیض می بارد

در خنده برق امید باران است

8

سررشته عمر مسندآرایان

ممدود به قدر مد احسان است

9

از سینه گرم آه پیرایان

تا باغ بهشت یک خیابان است

10

عزلت طلبی که نام می جوید

دامی است که زیر خاک پنهان است

11

هرگز دل اهل عشق بی غم نیست

در قطره ما همیشه طوفان است

12

باشند چو گوی خلق سرگردان

تا قامت چرخ همچو چوگان است

13

آن کس که شناخت ذوق تنهایی

از سایه خویشتن گریزان است

14

با خویش کسی که مغزی آورده است

چون پسته به زیر پوست خندان است

15

عمری است که روزگار من صائب

چون روزی اهل دل پریشان است

آڈیو

ابھی اس کلام کی آڈیو موجود نہیں۔ اپنی آواز میں پہلی آڈیو شامل کریں۔

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…