غزل شمارهٔ 4446

غفلت چه اثر در دل هشیارنماید

افسانه چه با دولت بیدار نماید

با بخت سیه حادثه سهل عظیم است

هر خار سنانی به شب تارنماید

همواری تیغ آفت جانهای سلیم است

زان بد گهر اندیش که هموارنماید

در دیده این بی بصران عالم انوار

زنگی است که در آینه تارنماید

در عالم امکان چه قدر جلوه کند عشق

از چرخ در آیینه چه مقدارنماید

حال دل پرداغ من از دیده خونبار

چون جوش گل از رخنه دیوارنماید

از طبع درشت تو جهان پست وبلندست

همواره چو گشتی همه هموارنماید

در همت مردانه اگر کوتهیی نیست

مگریز ازان کار که دشوارنماید

خط بیجگران را کند از عشق گریزان

چون مورچه پیوسته به هم مارنماید

خاکی که تماشاگه این بیخبران است

در دیده مابستر بیمارنماید

صائب ز ملایک مطلب رتبه انسان

آیینه بی پشت چه دیدار نماید