غزل شمارهٔ 24

لبت را جان توان خواندن، ولیکن

نمی دانم که آن خط را چه خوانند؟

بر این اَلحان داوودی عجب نیست

که مرغان در هوا حیران بمانند

بدین الحان داودی عجب نیست

که مرغان هوا حیران بمانند

یکی از فضلا تعلیم ملک زاده‌ای همی‌داد و ضرب بی محابا زدی و زجر بی قیاس کردی. باری پسر از بی طاقتی شکایت پیش پدر برد و جامه از تن دردمند برداشت. پدر را دل به هم بر آمد.

استاد را گفت که پسران آحاد رعیت را چندین جفا و توبیخ روا نمی داری که فرزند مرا سبب چیست؟