قصیدهٔ شمارهٔ 19 - وله فی مدح اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
Toggle stanza 1چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند
11
چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند
که زیر بال همای بلندپروازند
22
به روزگار همایون خسرو عادل
که گرگ و میش به توفیق او همآوازند
33
مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلش
روان تکله و بوبکر سعد مینازند
44
خدای را به تو خلق نعمتیست چنان
کز او به شکر دگر نعمتش نپردازند
55
سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلاف
از آسمان به سر خویشتن بیندازند
66
بلاغت ید بیضای موسی عمران
به کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟
77
دعای صالح و صادق رقیب جان تو باد
که اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند
زمین