غزل شمارهٔ 513
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی
11
ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی
روی تو ببرد از دل ما هر غم رویی
22
آخر سر مویی به ترحم نگر آن را
کآهی بودش تعبیه بر هر بن مویی
33
کم مینشود تشنگی دیده شوخم
با آن که روان کردهام از هر مژه جویی
44
ای هر تنی از مهر تو افتاده به کنجی
وی هر دلی از شوق تو آواره به سویی
55
ما یکدل و تو شرم نداری که برآیی
هر لحظه به دستانی و هر روز به خویی
66
در کان نبود چون تن زیبای تو سیمی
وز سنگ نخیزد چو دل سخت تو رویی
77
بر هم نزند دست خزان بزم ریاحین
گر باد به بستان برد از زلف تو بویی
88
با این همه میدان لطافت که تو داری
سعدی چه بود در خم چوگان تو گویی
زمین