رباعی شمارهٔ 146

شیخ ابو سعید ابوالخیر را - قدس سره - پرسیدند که تصوف چیست؟ گفت: آنچه در سر داری بنهی و آنچه در کف داری بدهی و از آنچه بر تو آید نجهی.

خواهی که به صوفیگری از خود برهی

ای از تو مرا گوش پر و دیده تهی

خوش آنکه ز گوش پای در دیده نهی

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی

گفتا بشنو راستی از مرد رهی

امشب که فتاده‌ای به چنگال رهی

بسیار طپی ولیک دشوار رهی

چون ممکن آن نیست اینکه از بر ما برهی

یا حیله کنی ز حیلهٔ ما بجهی

دستار نهاده‌ای به مطرب ندهی

دستار بده تا ز تکبر برهی

ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی

با قد چو سرو و با رخ همچو مهی

چو مهرهٔ مِهر بازی ای سرو سهی

چون از گهر حقیقتی حقه تهی

دوش آمد و گفت: چندم آواز دهی

من دور نیم تو دوری آغاز نهی

تا تو به بلای عشق تن در ندهی

هرگز نرسی به وصل آن سروسهی