غزل شمارهٔ 388
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1منم این بیتو که پروای تماشا دارم
11
منم این بیتو که پروای تماشا دارم
کافرم گر دلِ باغ و سرِ صحرا دارم
22
بر گلستان گذرم بیتو و شرمم ناید؟!
در ریاحین نگرم بیتو و یارا دارم؟!
33
که نه بر نالهٔ مرغان چمن شیفتهام
که نه سودای رخ لالهٔ حمرا دارم
44
بر گل روی تو چون بلبل مستم واله
به رخ لاله و نسرین چه تمنا دارم
55
گر چه لایق نبود دست من و دامن تو
هر کجا پای نهی، فرق سر آن جا دارم
66
گر به مسجد روم ابروی تو محراب من است
ور به آتشکده زلف تو چلیپا دارم
77
دلم از پختن سودای وصال تو بسوخت
تو من خامطمع بین که چه سودا دارم
88
عقل مسکین به چه اندیشه فرا دست کنم؟
دل شیدا به چه تدبیر شکیبا دارم؟
99
سرِ من دار که چشم از همگان در دوزم
دست من گیر که دست از دو جهان وادارم
1010
با توام یک نفس از هشت بهشت اُولیتر
من که امروز چنینم غم فردا دارم؟!
1111
سعدیِ خویشتنم خوان که به معنی ز توام
که به صورت نسب از آدم و حوا دارم
زمین